Ile razy pomyślałaś: „No przecież powinien się domyślić!”? Ile razy bolało cię, że on nie wyczuł, nie zrozumiał, nie przeczytał między wierszami? Wydaje się nam, że miłość powinna nadawać na tych samych falach, tymczasem te fale mają różną częstotliwość. Przyznajmy: to temat tyleż stary, co wciąż piekielnie aktualny – i warto go rozebrać na czynniki pierwsze.

TEKST: Anna Skoczek, Violetta Nowacka
ZDJĘCIE: Pixabay

Oczekiwanie na telepatię

Kobiety kochają mówić, ale też… oczekują ciszy znaczącej bardziej niż słowa. Tej ciszy, w której wszystko będzie jasne, oczywiste, niepodlegające wątpliwości. „Domyśl się!” – brzmi jak zaklęcie, które facet powinien znać od dziecka, wyrecytować na dobranoc i zastosować przed każdą rozmową. Problem w tym, że mężczyzna w ogóle nie dostał tej instrukcji.Nie ma tu złej woli. Nie ma świadomego oporu. Jest po prostu inny układ nerwowy, inne priorytety i, no cóż, inna mapa świata. My chcemy emocji, on chce konkretu. My czujemy – on patrzy. My zapamiętujemy drobiazgi, on potrzebuje drogowskazu wielkości bilbordu.

Oczywistość, która jest pułapką

W naszych głowach pewne rzeczy są oczywiste – do tego stopnia, że wydają się niewarte mówienia. Jak można tłumaczyć coś, co jest tak proste? No właśnie. I tu wpadamy w pierwszą przepaść nieporozumień.Kobieta myśli: „Skoro go kocham, to przecież widać”. Albo przeciwnie: „Przecież jest jasne, że skoro się nie odzywam, to jestem zła!”. Tymczasem mężczyzna nie tylko tego nie widzi, ale czasem nawet nie rejestruje zmian tonu głosu, mowy ciała czy wymownego milczenia. W efekcie obie strony czują się zawiedzione: ona – że on nie zgadł, on – że został ukarany za coś, czego nie rozumie.

On nie myśli o tym, o czym ty myślisz

Kiedy kobieta kocha, jej miłość jest… wielozadaniowa. Obserwuje, słucha, analizuje, pamięta szczegóły. To takie nasze supermoce – i przekleństwo zarazem. Facet często skupia się na jednym – dosłownie. Jeśli rozmawiacie o wakacjach, on myśli o plaży albo hotelu. Jeśli mówisz o problemie w pracy, on szuka rozwiązania – nie twoich emocji.Kiedy kobieta liczy na współodczuwanie, on daje poradę. A potem jeszcze dziwi się, że ona się denerwuje. I tak od lat, od wieków, od początku ludzkości. I nie dlatego, że nie kocha – tylko że jego mózg nie lubi wielowątkowych rozmów pełnych niuansów i domysłów.

Komunikacja: tu zaczyna się rewolucja

Wyobraź sobie świat, w którym oboje mówią wprost. Bez niedopowiedzeń. Bez czekania, aż druga strona się domyśli. Tak, wiem – dla wielu kobiet to brzmi jak wyzbycie się romantyzmu. Przecież chcemy, by on chciał wiedzieć, dopytywał, interesował się.Ale czasem najpiękniejszym prezentem dla związku jest umiejętność powiedzenia: „Chciałabym, żebyś mnie dziś przytulił”, „Potrzebuję od ciebie słów wsparcia”, „Jestem wkurzona, bo nie poczułam się ważna”. Takie komunikaty nie zabijają magii – one ją budują na solidnym fundamencie.

Emocje i wzrok – dwa światy

Viola lubi o tym mówić bez ogródek: kobieta jest emocjonalna. Emocje to jej naturalny język. Ona wyraża miłość słowami, czułością, dotykiem. Chce słyszeć komplementy – szczególnie o tym, co w niej piękne, kobiece.Facet? Jego zmysł królujący to wzrok. Widzi efekt. Widzi to, co konkretne. I nie – nie znaczy to, że jest prymitywny. Po prostu tak jest zaprogramowany. Być może dlatego robi wielkie oczy, gdy słyszy: „W ogóle mnie nie kochasz!”, bo nie zauważył twojego fochowego milczenia ani trzęsącej się wargi.

Czy to oznacza, że on nie kocha?

Nie, nie oznacza. Kochający facet może nie wiedzieć, że coś jest ważne. Może nawet nie rozumieć, o co chodzi w awanturze, która wybuchła nagle przy kawie. Jeśli nie powiesz mu, czego potrzebujesz, on się tego nie domyśli. I nie dlatego, że mu nie zależy – tylko dlatego, że nie ma takiego narzędzia wbudowanego w system.Tu naprawdę nie chodzi o wyższość czy niższość którejkolwiek płci. To są różnice fizjologiczne, emocjonalne i społeczne. Zamiast z nimi walczyć, warto je zrozumieć i nauczyć się z nich korzystać. Czasem to, co najbardziej irytuje, staje się największą wartością – jeśli tylko potrafimy o tym rozmawiać.

Po co to wszystko rozkminiać?

Bo każdy związek to sztuka tłumaczenia. Sztuka komunikacji, która nie opiera się na cudach ani telepatii. Chcesz, żeby on wiedział? Powiedz mu. Chcesz, żeby on się nauczył? Naucz go. To nie jest infantylne ani upokarzające – to inwestycja w bycie razem.Nie licz na to, że będzie jasnowidzem. Bądź jego przewodniczką. On ci za to podziękuje – choć pewnie nie od razu i nie w taki sposób, jakbyś chciała. Ale zrobi to na swój sposób. Bo kiedy przestanie się bać, że ciągle czegoś nie wie i nie rozumie, będzie mu łatwiej okazywać ci miłość.

Na zakończenie: złość się, ale mądrze

Nie chodzi o to, by rezygnować z emocji. Złość jest okej – byle nie była pasywno-agresywnym „zgadnij, o co mi chodzi”. Płacz też jest okej – byle nie był szantażem emocjonalnym. Komunikacja nie wyklucza emocji – ona je porządkuje.Więc jeśli chcesz, żeby on się domyślił – najpierw sama się zastanów, co naprawdę chcesz mu powiedzieć. A potem mu to powiedz. Serio. W ludzkim języku. Bo na razie ludzie wciąż nie mają wbudowanej funkcji czytania myśli. I całe szczęście – bo dzięki temu możemy się poznawać bez końca.

Artykuł powstał na podstawie odcinka podcastu Przypadki miłosne pt. „Domyśl się”

słuchaj tu: https://open.spotify.com/episode/2GJ3scD2jvlaXdrKH0uhLS?si=OjTXB58lQZagXI6GAcjvCg. Podcast dostępny jest na największych platformach streamingowych. Zachęcamy do słuchania, pozostawiania komentarzy i subskrybowania kolejnych odcinków.