Zdarzyło ci się kiedyś zakochać w kimś, kto istniał tylko w twojej głowie? Ktoś miał oczy jak morze, ale empatię jak suchy piasek? Zabieramy was do świata miłosnych miraży – tych, które wyglądają jak miłość, pachną jak miłość, ale… nie są miłością. Dlaczego zakochujemy się nie w człowieku, lecz w wyobrażeniu o nim – i co z tego wyniknie, gdy kurtyna opadnie?

Wielka miłość potrafi mieć nie tyle twarz, co kształt fantazji. On był taki wrażliwy, taki męski, taki czuły – dopóki nie zaczęliśmy naprawdę się spotykać. Dopóki nie przyszło do wspólnego życia, nie wyszło na jaw, że jego „spokój” to po prostu brak emocjonalnej dostępności, a moja „czułość” to potrzeba kontroli. Cóż, serce to nie Google – nie sprawdza, czy obrazek pasuje do treści.

Miłość czy projektant wnętrz serca?
Zakochujemy się w wersji człowieka, którą sobie stworzyliśmy. On jest opiekuńczy – bo raz przytrzymał mi płaszcz. Ona jest duchowa – bo raz wspomniała, że lubi ciszę. Nagle, jakbyśmy projektowali całe wnętrze emocjonalne drugiej osoby, meblując je zgodnie z katalogiem naszych potrzeb. A potem się dziwimy, że nie pasuje do reszty mieszkania.

Wyobrażenia są seksowne. Szkoda, że nie są trwałe
Jest coś niezwykle pociągającego w tym, że wyobrażony człowiek zawsze mówi to, co chcemy usłyszeć, zawsze patrzy jak w filmie, zawsze „czuje nas”. Problem w tym, że wyobrażenia nie gotują rosołu, nie podają ręki, gdy płaczemy, nie stoją w kolejce po dzieci z przedszkola. Wyobrażenie nie ma ciała, z którego pachnie czosnkiem i stresem. A właśnie tak wygląda prawdziwa miłość.

A co, jeśli miłość zaczyna się wtedy, gdy przestajesz się oszukiwać?
Moment przebudzenia bywa bolesny. Oto on nie rozumie mnie wcale. Ona wcale nie chce bliskości, tylko adoracji. I wtedy pojawia się pytanie: czy ja w ogóle znam tę osobę? A może cały czas spotykałam się z tym, kim chciałam, żeby była? To moment, który może zniszczyć związek – ale może też być początkiem prawdziwej bliskości.

Zamień projekcję na relację
Jeśli chcesz naprawdę kogoś kochać – zdejmij z niego maskę, którą mu przyprawiłaś. Popatrz. Zdziwisz się, ile w nim życia, ale też ile sprzeczności. To nie musi być koniec zakochania. To może być jego początek – o ile jesteś gotowa kochać człowieka, a nie jego rolę w twoim serialu.

Zakochanie się w wyobrażeniu to nie błąd – to część naszej ludzkiej konstrukcji. Ale dopiero wtedy, gdy zdejmujemy różowe okulary, zaczynamy naprawdę widzieć. I naprawdę kochać. Bo miłość nie jest bajką – ale bywa czymś jeszcze piękniejszym: zgodą na niedoskonałość. W sobie i w drugim.

Chcesz, by inni też przestali się zakochiwać w swojej fantazji? Udostępnij ten tekst. Niech rozmawiają. Niech słuchają Przypadków Miłosnych. Bo może właśnie tam odnajdą siebie… nie w roli, tylko w prawdzie.

TEKST: Anna Skoczek, Violetta Nowacka
ZDJĘCIE: Pixabay

Jeśli podoba Wam się to, co robimy i lubicie nas słuchać, możecie postawić nam kawę ☕️ za każdą z nich gorąco dziękujemy 💛
https://buycoffee.to/przypadki-milosne

Artykuł powstał na podstawie odcinka podcastu o związkach i miłości Przypadki miłosne pt. ” Zakochani w wyobrażeniach” (kliknij, żeby posłuchać).
Podcast dostępny jest na największych platformach streamingowych. Zachęcamy do słuchania, pozostawiania komentarzy i subskrybowania kolejnych odcinków.