Psychoterapeutka Violetta Nowacka nazywa zazdrość mieszanką trzech emocji. I to jest niezwykle trafne. Bo zazdrość to nie jeden impuls. To cała chemia naszego mózgu, wywołana ranami z przeszłości. Pierwszym składnikiem jest:

> lgnięcie – desperackie pragnienie bycia kochanym, tak bardzo, że człowiek gotów jest przykleić się do drugiego jak bluszcz.
> lęk, że „dla mnie nie wystarczy”, że odejdzie, że mnie zostawi.
> złość, która ma egzekwować miłość.

Dziecko, które boi się być samo
Zazdrość ma swoje korzenie w dzieciństwie. W tych wszystkich chwilach, kiedy byliśmy sami, kiedy czuliśmy się niekochani, nieważni. Kiedy rodzic odchodził, ignorował, zostawiał na pastwę lęku. Zazdrośnik w relacji to w gruncie rzeczy dziecko, które boi się, że zostanie samo. I będzie walczyć o uwagę partnera wszystkimi możliwymi sposobami – płaczem, furią, szantażem, samookaleczeniem. To nie jest romantyczne. To tragiczne.

Miłość czy gra?
Najsmutniejsze w zazdrości jest to, że tak łatwo przechodzi z „kocham cię” w „musisz należeć do mnie”. Psychologowie mówią o tym jak o grze – nieświadomej albo bardzo dobrze zaplanowanej.Zazdrośnik często ustawia partnera w roli rodzica – ma się opiekować, pocieszać, tłumaczyć, że wszystko jest dobrze. Ale relacja rodzic-dziecko w związku? Wiadomo, że to nie zadziała. Pożądanie umiera. Szacunek umiera. Zostaje lęk, wstyd i złość.

Cichy dramat za zamkniętymi drzwiami
Na terapii ludzie przyznają się do rzeczy, których na głos wstydziliby się powiedzieć. Śledzenie, kontrolowanie, przesłuchiwanie, manipulowanie poczuciem winy. Groźby, że zrobią sobie krzywdę. A z drugiej strony partnerzy, którzy czują się jak więźniowie. Nie mogą wyjść z domu bez meldowania. Nie mogą odebrać telefonu bez tłumaczenia się. Czasem nawet zaczynają kłamać, bo nie wytrzymują presji – i wtedy wszystko tylko się pogarsza.

Nie każdy brak zazdrości jest cnotą
Ciekawy paradoks: brak zazdrości też bywa toksyczny. Niektóre pary żyją w chłodnym układzie – „rób co chcesz, mnie to nie obchodzi”. Zero więzi, zero emocji. Zdrowy brak zazdrości oparty jest na zaufaniu i świadomości. Ale bywa też zwyczajnym brakiem uczuć. Paradoksalnie więc trzeba się zastanowić, dlaczego w naszym związku nie ma zazdrości.
Czy zazdrość można pokonać? Tak – ale nie ma na nią cudownej tabletki. Terapia to żmudna praca: rozpoznanie wzorców, zaakceptowanie ich, odnalezienie źródeł w przeszłości. To często powrót do bardzo bolesnych wspomnień i ich przepracowanie. Nowacka mówi, że to proces – wobec nowoczesnych narzędzi którymi pracuje – niekoniecznie długi. Terapia EMDR lub z użyciem hipnozy znacznie przyspiesza przemiany. Dzięki terapii te destrukcyjne emocje mogą się zmienić w coś spokojnego i zdrowego. Bo tak naprawdę chodzi o jedno: o poczucie wartości i bezpieczeństwa w sobie.

Dlaczego warto się nad tym zatrzymać?
Jeśli masz w sobie zazdrość – nie obwiniaj się, ale jej się przyjrzyj. Zadaj sobie pytania: Skąd się wzięła? Co mówi o mnie? Co chroni? Bo zazdrość, choć potrafi niszczyć, jest też sygnałem. Krzykiem: „Boję się!”. I właśnie dlatego zasługuje na uwagę. I na leczenie. Nie po to, by komuś zrobić przyjemność, ale by samemu przestać cierpieć.

Jeśli czujesz, że to o Tobie – nie musisz się z tym mierzyć sam. Psychoterapia to nie słabość, ale odwaga. Warto też po prostu o tym porozmawiać – z przyjaciółką, z partnerem. Bo zazdrość nie zniknie, jeśli będziemy ją zamiatać pod dywan. Ale może złagodnieć, jeśli ją zrozumiemy.

TEKST: Anna Skoczek, Violetta Nowacka
ZDJĘCIE: Pixabay

Jeśli podoba Ci się to, co robimy, lubisz nas słuchać i czytać, możesz postawić nam kawę ☕️ za każdą z nich gorąco dziękujemy 💛
https://buycoffee.to/przypadki-milosne

Artykuł powstał na podstawie odcinka podcastu Przypadki miłosne pt. „Zazdrośnik„ (kliknij, żeby posłuchać: . Podcast dostępny jest na największych platformach streamingowych. Zachęcamy do słuchania, pozostawiania komentarzy i subskrybowania kolejnych odcinków.